Specjalne potrzeby edukacyjne rozpoznaje Państwowa albo gminna Komisja Pedagogiczno-Medyczna. Komisja określa, jakich warunków nauki dziecko potrzebuje, i doradza, które szkoły mają odpowiedni program. Jej opinia jest podstawą do nauki w programie kształcenia specjalnego.
Uczeń z taką opinią może chodzić do zwykłej szkoły, jeśli ta ma licencjonowany program kształcenia specjalnego oraz odpowiednie warunki – do zwykłej klasy albo do osobnej klasy dla uczniów ze specjalnymi potrzebami. Rozróżnia się osiem grup potrzeb, m.in. niepełnosprawność wzroku, słuchu, ruchową i intelektualną, zaburzenia mowy, choroby przewlekłe, zaburzenia psychiczne i trudności w uczeniu się. Działają też szkoły specjalne, które współpracują ze szkołami ogólnodostępnymi.
Wsparcie obejmuje dostosowanie budynku i wyposażenia, sprzęt wspomagający, zajęcia terapeutyczne oraz dodatkowy personel. Asystent pracuje na lekcjach z jednym do trzech uczniów, pomaga im przygotować się do zajęć i odnaleźć się w grupie. Z dziećmi z zaburzeniami mowy w klasach 1–6 pracują logopedzi. Szkoła może przygotować indywidualny plan nauki, a psycholog, logopeda lub pedagog specjalny – na prośbę rodzica – ocenia ucznia i zaleca formy wsparcia.
Przepisy o egzaminach państwowych przewidują dostosowania dla uczniów z niepełnosprawnościami. Dziecko w szpitalu dłużej niż dwa tygodnie ma zapewnioną naukę, a chore dłużej niż miesiąc – naukę w domu.
Źródła: Eurydice: specjalne potrzeby edukacyjne na Łotwie, Eurydice: wsparcie uczniów. Stan na 19.10.2026.
poleca: