Islandzka podstawa programowa obowiązuje wszystkich uczniów – z niepełnosprawnościami i bez – i zakłada, że każdy ma prawo do nauki dopasowanej do swoich potrzeb. Dzieci ze specjalnymi potrzebami nie powinny być izolowane, tylko uczyć się razem z rówieśnikami. Większość z nich chodzi do zwykłych szkół, czasem z zajęciami w oddziale specjalnym przy szkole.
O wsparciu decydują potrzeby dziecka. Kształcenie specjalne nie jest obowiązkowe – zanim szkoła je zaoferuje, rodzice muszą wyrazić pisemną zgodę. W szkole obowiązkowej podstawą jest opinia i zalecenia poradni psychologiczno-pedagogicznej. W przedszkolu o diagnozę występuje dyrektor razem z pedagogami specjalnymi, we współpracy z rodzicami. Dla dziecka przygotowuje się indywidualny plan edukacyjny, który opiera się na jego mocnych stronach i zainteresowaniach i jest regularnie oceniany – zwykle co najmniej raz w roku. Wsparcie może oznaczać zmiany tempa i metod pracy, odejście od podstawy programowej albo inną organizację zajęć.
Na poziomie szkoły obowiązkowej działają trzy szkoły specjalne: jedna dla dzieci z niepełnosprawnościami sprzężonymi i dwie dla dzieci z trudnościami w zachowaniu lub problemami psychicznymi. Przyjmują uczniów z całego kraju i doradzają zwykłym szkołom. O przeniesieniu dziecka decyduje się po konsultacji szkoły, rodziców, specjalisty ds. kształcenia specjalnego i np. psychologa.
Dla uczniów ze specjalnymi potrzebami udział w krajowych badaniach jest dobrowolny. W szkołach średnich działają czteroletnie oddziały dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną.
Źródła: Eurydice: Islandia – kształcenie specjalne w szkołach ogólnodostępnych, Eurydice: Islandia – odrębne kształcenie specjalne. Stan na 19.10.2026.
poleca: