Czeskie prawo stawia na kształcenie włączające: uczniowie ze specjalnymi potrzebami uczą się przede wszystkim w zwykłych szkołach, choć działają też szkoły i klasy dla dzieci z określonymi niepełnosprawnościami i zaburzeniami. Specjalne potrzeby określa się nie przez rodzaj niepełnosprawności, ale przez wsparcie, jakiego dziecko potrzebuje.
Środki wsparcia (podpůrná opatření) mają pięć stopni, zależnie od kosztów i trudności organizacyjnych. Pierwszy stopień szkoła może zapewnić sama. Stopnie od 2 do 5 wymagają zalecenia poradni – odpowiednika polskiej opinii lub orzeczenia – i świadomej zgody rodziców. Zalecenia wydają poradnia psychologiczno-pedagogiczna (pedagogicko-psychologická poradna) albo specjalne centrum pedagogiczne (speciálně pedagogické centrum).
Na zalecenie poradni w klasie z uczniem ze specjalnymi potrzebami może pracować asystent nauczyciela (najwyżej jeden na ucznia); państwo finansuje asystentów od 3. stopnia wsparcia. Dyrektor może też zatwierdzić indywidualny plan edukacyjny – wiążący dokument, który określa cele, zmiany w treściach i ocenianiu, metody pracy i wsparcie, także przy organizacji egzaminów. Szkoła średnia może wydłużyć naukę takiego ucznia nawet o dwa lata.
Źródła: Eurydice: Czechy – specjalne potrzeby w zwykłych szkołach. Stan na 19.10.2026.
poleca: