Na Słowacji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi uczą się zwykle w zwykłych szkołach – indywidualnie, w zwykłych klasach z dodatkowym wsparciem, albo w klasach specjalnych przy zwykłych szkołach (np. dla uczniów z zaburzeniami uczenia się). Każda decyzja o formie nauki wymaga świadomej zgody rodziców. Dyrektor szkoły podstawowej nie może odmówić przyjęcia dziecka ze specjalnymi potrzebami z rejonu szkoły. Działają też szkoły specjalne.
Specjalne potrzeby stwierdza centrum poradnictwa i profilaktyki (centrum poradenstva a prevencie, CPP) – odpowiednik polskiej poradni. Wsparcie może też wynikać ze stanu zdrowia, sytuacji społecznej, języka, uzdolnień albo zachowania dziecka. Środki wsparcia (podporné opatrenia) opisuje katalog z trzema poziomami: ogólnym, ukierunkowanym i specjalistycznym. Jeśli niepełnosprawność uniemożliwia naukę według programu szkoły, uczeń realizuje indywidualny program edukacyjny.
W szkołach działają zespoły wsparcia: asystenci pedagogiczni i pedagodzy społeczni, a w szkołach, w których poza klasami specjalnymi uczy się ponad 20 uczniów z niepełnosprawnościami, także pedagog specjalny, logopeda lub psycholog. Na sprawdzianach i egzaminach uczniowie z problemami zdrowotnymi mogą dostać m.in. więcej czasu, dostosowane testy, pomoce kompensacyjne, asystenta albo tłumacza języka migowego; dostosowuje się też warunki testów ogólnokrajowych. Uczeń z ciężką niepełnosprawnością może zostać w szkole podstawowej do końca roku szkolnego, w którym kończy 18 lat.
Źródła: Eurydice: Słowacja – specjalne potrzeby w zwykłych szkołach. Stan na 19.10.2026.
poleca: